Volkan Konak, Karadeniz’in asi ruhunu, doğanın hırçın dalgalarını, toprağın derin özlemini ve insanın en saf duygularını müziğinde harmanlayan eşsiz bir sanatçıydı.
Onun sesi, sisler arasından süzülen bir kemençe melodisi gibi yüreklere işlerdi. Şarkıları yalnızca notalardan ibaret değildi; her biri bir ağıt, bir sevda, bir isyan, bir memleket türküsüydü.
Maçka’nın yeşil dağlarından yükselen bu ses, yıllar içinde Türkiye’nin dört bir yanına yayıldı. Müzikal yolculuğuna halk müziğiyle başlayan Konak, zamanla kendi ekolünü yaratarak Karadeniz müziğini evrensel formlarla buluşturdu. Besteleri, kimi zaman hüzünlü bir horon, kimi zaman fırtınalı bir deniz gibi coşkuluydu. Onun şarkıları, dağ köylerinde yankılanan bir çobanın türküsü gibi sahiciydi.
O sadece bir sanatçı değil, aynı zamanda bir aydın, bir hikâye anlatıcısıydı. Konserlerinde yalnızca şarkı söylemekle kalmaz, dinleyicilerini hayatın gerçeklerine, insan olmanın sorumluluklarına ve toplumsal meselelere dair düşündürürdü. Son konuşmalarından birinde demokrasiye vurgu yapması, onun özgürlüğe, eşitliğe ve adalete duyduğu derin bağlılığın bir göstergesiydi. O, sadece müziğiyle değil, duruşuyla da halkının yüreğinde taht kurdu.
Kanser gerçeğine karşı yıllarca mücadele veren, Çernobil felaketinin oluşturduğu trajediyi belgelendiren, Karadeniz’in çığlığını dünyaya duyurmaya çalışan bir sanatçıydı. Babasını bu illet hastalığa kurban veren Konak, Cerrahpaşa şarkısıyla yüreklere kazınan bir ağıt bıraktı. O, hem kendi halkının dertleriyle dertlenen hem de insanlık adına sorumluluk duyan bir sanatçıydı.
Volkan Konak, sahnede, müziğinin içinde, en çok da halkının gönlünde yaşadı ve yine orada sonsuzluğa uğurlandı. O, bu dünyadan yalnızca bir sanatçı olarak değil, Karadeniz’in gür sesi, memleket sevdalısı bir ozan olarak geçti. Artık şarkıları, dalgalara karışan bir rüzgâr gibi her zaman yankılanacak, anısı her zaman yaşayacak.
Kuzeyin Oğlu, şimdi sonsuzluğa doğru yol alıyor… Ama o her zaman yüreğimizde yaşayacak. Güle güle güzel insan, güle güle büyük usta…
