455 bin insanın birikimi, yüz milyarlarca liralık fon varlığı ve cevap bekleyen ağır sorular…
Dr. Şevket Dalboy
Siyaset Bilimci – Sosyal Bilimci (İGÜ)
Gazeteci ve Yazar

Bir ülkenin hazinesi, vatandaşının birikimleri ve kamu kurumlarına duyulan güven zarar görürken hiç kimse bu tablonun dışında olduğunu iddia edemez. Devlet yönetmek, yalnızca iktidar koltuklarında oturmak, yetki kullanmak ve başarıları sahiplenmek değildir. Devlet yönetmek, ülkenin kaynaklarını korumak, kamu gücünü denetlemek ve ortaya çıkan her zararın hesabını vermektir.
Unutulmamalıdır ki hiçbir iktidar devletten büyük, hiçbir makam hukuktan üstün, hiçbir siyasi güç milletin emanetinden daha değerli değildir.
Halk, kendi birikimlerinin akıbetini bilmek istiyor. Bu ülkenin vatandaşları, milyarlarca liralık para hareketlerinin arkasında kimlerin bulunduğunu, hangi kişi ve şirketlerin hangi işlemlerde yer aldığını, kamu kurumlarının ne zaman haberdar olduğunu ve gerekli müdahalelerin neden zamanında yapılmadığını bilmek istiyor. Kim hangi fonda ne kadar varlık yönetti? Kim hangi tarihte ne kadar kazanç elde etti? Kimler krizden önce parasını çekti? Hangi şirketler bu işlemlerin tarafı oldu? Hangi kamu görevlileri uyarıldı, kimler görevini yaptı, kimler yapmadı?
Ancak mesele yalnızca halkın bunları öğrenmek istemesi değildir. Bir hukuk devletinde denetimin yapılması, suç şüphesinin araştırılması, kamu zararının tespit edilmesi ve sorumluların hesap vermesi için halkın sokağa çıkması, sesini yükseltmesi veya talepte bulunması gerekmez. Hukuk, kendiliğinden ve herkes için eşit biçimde işletilmelidir. Kamu kurumları görevlerini yerine getirmek için toplumsal baskıyı bekleyemez. Vatandaşın hakkını korumak, devletin zaten var olan yükümlülüğüdür.
Fonların kuruluşundan yönetimine, değerlemelerinden para transferlerine, olağan dışı kazançlardan şüpheli para çıkışlarına kadar bütün ilişkiler eksiksiz biçimde incelenmelidir. İşlemlerde adı geçen kişi ve şirketler, soruşturmanın gizliliği ve masumiyet karinesi gözetilerek, hukukun izin verdiği ölçüde kamuoyuna açıklanmalıdır. Suçu kesinleşenler hakkında gerekli yaptırımlar uygulanmalı, hukuka aykırı kazançlar geri alınmalı, görevini ihmal eden kamu görevlileri de dâhil olmak üzere bütün sorumlular hesap vermelidir. Hiç kimse siyasi nüfuzunun, ekonomik gücünün veya makamının arkasına saklanarak denetimden kaçamamalıdır.
Türkiye kimsenin babasının çiftliği değildir! Bu devlet kimsenin şahsi mülkü, bu millet kimsenin siyasi ganimeti, bu ülkenin kaynakları da kimsenin yağmalayabileceği bir miras değildir.
Bu ülkeye ihanet, milletin emanetini kişisel çıkara dönüştürmekle başlar. Bu emanete el uzatan, kamu görevini kötüye kullanan, vatandaşın hakkını gasp eden kim varsa hukuk önünde hesap vermelidir.
Artık hamaset nutuklarının, siyasi sloganların ve birbirini suçlayan açıklamaların zamanı geçmiştir. Türkiye’nin ihtiyacı hakikattir, şeffaflıktır, bağımsız denetimdir ve adalettir.
Bu ülkenin sahibi millettir. Milletin parasını, emeğini ve geleceğini korumak ise devleti yönetenlerin tercihine bırakılmış bir mesele değil, anayasal ve hukuki bir sorumluluktur. Hiç kimse unutmasın: Devletin itibarı, sorumluların korunmasıyla değil, adaletin herkese eşit uygulanmasıyla korunur.
Bir ülkenin soyulması için sınırlarından tankların geçmesi, bankalarının silahlı kişilerce basılması ya da hazinesinin yabancı güçler tarafından işgal edilmesi gerekmez. Bazen bir ülkenin serveti, kendi kurumlarının gölgesinde, kendi denetim mekanizmalarının önünde, kendi hukuk düzeninin boşluklarında el değiştirir. Üstelik bütün bunlar yaşanırken devlet yerinde duruyor, kurumlar çalışıyor, makamlar dolu, açıklamalar yapılıyor olabilir. İşte asıl tehlike de budur: Devletin var olduğu, fakat vatandaşın hakkını koruma görevini ne ölçüde yerine getirdiğinin tartışmalı hâle geldiği bir düzen!
Türkiye’de 2026 yılında ortaya çıkan fon krizi, tam da böyle bir sorgulamayı zorunlu kılıyor. 131 yatırım fonunun tasfiyeye alınması, 455 bin 758 yatırımcının etkilenmesi ve yüz milyarlarca liralık varlığın tartışmanın merkezine yerleşmesi, sıradan bir piyasa dalgalanmasıyla açıklanabilecek gelişmeler değildir. Burada yüz binlerce insanın emeği, geleceği ve devlete duyduğu güven söz konusudur.
Soruyorum: Bir ülkede yüz binlerce insanın birikimi tehlikeye girerken denetim kurumları ne yapıyordu? Piyasalarda olağan dışı hareketler yaşanırken kimler izliyordu? Önceden uyarılar yapılmışsa bu uyarılar hangi masalarda bekletildi? Riskler biliniyorsa neden önleyici tedbirler alınmadı? Milyarlarca liralık kazanç elde ettiği açıklanan kişi ve şirketlerin işlemleri bütün yönleriyle araştırıldı mı? Kamu gücünü kullananlar, görevlerini yerine getirip getirmediklerinin hesabını vermeye hazır mı?
Bir devletin gerçek gücü, vatandaşına karşı kullandığı otoritenin büyüklüğüyle değil, güçlü olanı da hukuk karşısında hesap verebilir kılabilmesiyle ölçülür. Hukuk, yalnızca sıradan vatandaşın uymak zorunda olduğu kurallar bütünü değildir. Asıl işlevi, ekonomik gücü, siyasi nüfuzu ve kamusal yetkiyi elinde bulunduranları da aynı kurallara tabi tutmaktır.
Eğer hukuk yalnızca güçsüzlere işliyor, denetim yalnızca sıradan vatandaşın üzerinde yoğunlaşıyor, kamu kurumlarının ihmalleri ise siyasi sorumluluk doğurmadan geçiştiriliyorsa burada artık yalnızca bir finans skandalını değil, devletin kurumsal işleyişini ve demokratik meşruiyetini tartışmak gerekir.
Çünkü bir ülkede vatandaşın parasını koruyamayan denetim, kamu gücünü sorgulayamayan siyaset ve gerçeği araştırmakta yetersiz kalan medya, birbirinden bağımsız sorunlar değildir. Bunlar aynı yönetim düzeninin farklı alanlarda ortaya çıkan sonuçları olabilir.
Ve şimdi Türkiye’nin önünde cevabı ertelenemeyecek bir soru duruyor:
Bir ülkenin hazinesi, vatandaşının birikimleri ve kamu kurumlarına duyulan güven zarar görürken hiç kimse bu tablonun dışında olduğunu iddia edemez. Devlet yönetmek, yalnızca iktidar koltuklarında oturmak, yetki kullanmak ve başarıları sahiplenmek değildir. Devlet yönetmek, ülkenin kaynaklarını korumak, kamu gücünü denetlemek ve ortaya çıkan her zararın hesabını vermektir.
Unutulmamalıdır ki hiçbir iktidar devletten büyük, hiçbir makam hukuktan üstün, hiçbir siyasi güç milletin emanetinden daha değerli değildir.
Halk, kendi birikimlerinin akıbetini bilmek istiyor. Bu ülkenin vatandaşları, milyarlarca liralık para hareketlerinin arkasında kimlerin bulunduğunu, hangi kişi ve şirketlerin hangi işlemlerde yer aldığını, kamu kurumlarının ne zaman haberdar olduğunu ve gerekli müdahalelerin neden zamanında yapılmadığını bilmek istiyor. Kim hangi fonda ne kadar varlık yönetti? Kim hangi tarihte ne kadar kazanç elde etti? Kimler krizden önce parasını çekti? Hangi şirketler bu işlemlerin tarafı oldu? Hangi kamu görevlileri uyarıldı, kimler görevini yaptı, kimler yapmadı?
Ancak mesele yalnızca halkın bunları öğrenmek istemesi değildir. Bir hukuk devletinde denetimin yapılması, suç şüphesinin araştırılması, kamu zararının tespit edilmesi ve sorumluların hesap vermesi için halkın sokağa çıkması, sesini yükseltmesi veya talepte bulunması gerekmez. Hukuk, kendiliğinden ve herkes için eşit biçimde işletilmelidir. Kamu kurumları görevlerini yerine getirmek için toplumsal baskıyı bekleyemez. Vatandaşın hakkını korumak, devletin zaten var olan yükümlülüğüdür.
Fonların kuruluşundan yönetimine, değerlemelerinden para transferlerine, olağan dışı kazançlardan şüpheli para çıkışlarına kadar bütün ilişkiler eksiksiz biçimde incelenmelidir. İşlemlerde adı geçen kişi ve şirketler, soruşturmanın gizliliği ve masumiyet karinesi gözetilerek, hukukun izin verdiği ölçüde kamuoyuna açıklanmalıdır. Suçu kesinleşenler hakkında gerekli yaptırımlar uygulanmalı, hukuka aykırı kazançlar geri alınmalı, görevini ihmal eden kamu görevlileri de dâhil olmak üzere bütün sorumlular hesap vermelidir. Hiç kimse siyasi nüfuzunun, ekonomik gücünün veya makamının arkasına saklanarak denetimden kaçamamalıdır.
Türkiye kimsenin babasının çiftliği değildir! Bu devlet kimsenin şahsi mülkü, bu millet kimsenin siyasi ganimeti, bu ülkenin kaynakları da kimsenin yağmalayabileceği bir miras değildir.
Bu ülkeye ihanet, milletin emanetini kişisel çıkara dönüştürmekle başlar. Bu emanete el uzatan, kamu görevini kötüye kullanan, vatandaşın hakkını gasp eden kim varsa hukuk önünde hesap vermelidir. Artık hamaset nutuklarının, siyasi sloganların ve birbirini suçlayan açıklamaların zamanı geçmiştir. Türkiye’nin ihtiyacı hakikattir, şeffaflıktır, bağımsız denetimdir ve adalettir.
Bu ülkenin sahibi millettir. Milletin parasını, emeğini ve geleceğini korumak ise devleti yönetenlerin tercihine bırakılmış bir mesele değil, anayasal ve hukuki bir sorumluluktur. Hiç kimse unutmasın: Devletin itibarı, sorumluların korunmasıyla değil, adaletin herkese eşit uygulanmasıyla korunur.



































