Dr. Şevket Dalboy yazdı: “Sen Gittin Ama Sesin Kaldı: Edip Akbayram ve Hiç Bitmeyen Türküsü”
Bazı sesler vardır; ne zaman duysanız sizi geçmişin bir köşesine götürür. Anılarınızda yankılanır, o sesin içinde büyürsünüz, onunla direnirsiniz, onunla umut edersiniz. Edip Akbayram, işte öyle bir sesti. Öyle bir sestir ki, rüzgâr olup dağlardan eser, deniz olup köpürür, yürek olup çarpar. Şimdi o ses, bu dünyadan çekildi. Ama gerçekten sustu mu?
Bir memleket sevdalısıydı o. Sesinin her tınısında Anadolu’nun bozkır kokusu, halkının çığlığı, insanının yüreği vardı. “Aldırma Gönül” dediğinde, zulme karşı duranların yoldaşı oldu. “Güzel Günler Göreceğiz” dediğinde, umutlarını kaybedenlere ışık yaktı. “Başın öne eğilmesin” derken, ne olursa olsun direnenlerin türküsünü söyledi. O, yalnızca bir sanatçı değildi; o, halkının sesi, yaralarının türküsüydü.
Gaziantep’ten çıkıp, 70’lerin fırtınalı sokaklarında yankılanan sesiyle, türküleriyle, Anadolu Rock’un en güzel yorumlarından biriyle halkın gönlüne taht kurdu. O, yalnızca bir şarkıcı değil, bir bilgeydi. Sesiyle bir ülkenin hikâyesini anlatan bir ozandı.
Ama belki de en çok yüreğimizde yer eden şey, onun hiç kaybolmayan umuduydu. Bize hep güzel günleri müjdeledi. En karanlık zamanlarda bile, gözlerimizi ufka çevirmemizi söyledi. “Güzel günler göreceğiz çocuklar” dedi, inanarak, yürekten, her notasına sevgisini katarak… “Seven ölür zalim, haberin var mı?” derken, aşkın ve mücadelenin sonsuzluğunu haykırdı. “Eşkiya dünyaya hükümdar olmaz” diyerek adaletsizliğe başkaldırdı.
Şimdi güzel bir adam gidiyor bu dünyadan. Ama başı hiç öne eğilmedi. Öyle bir miras bırakıyor ki, yıllar geçse de, kuşaklar değişse de, onun sesi her yerde yankılanmaya devam edecek. Edip Akbayram susmaz. Rüzgâr eser, sesi denizlerde köpürür, dağlara çarpar, sabahın erken saatlerinde bir radyodan yayılır, bir annenin ninnisine karışır, bir genç çocuğun dudaklarında türkü olur.
Ve biz biliyoruz ki, güzel günler göreceğiz Edip Abi… Senin düşlediğin o güzel günleri.
Huzurla uyu, Edip Abi…
